„Trzeba śpiewać,śpiewać – plątała się w mózgu natrętna myśl. Śpiewać ? A to dobrze, mogę i śpiewać – zgodziła się potulnie. Przyszła jej do głowy pieśń, której w dzieciństwie uczył ją dziadek, syn legionisty. Katarzynie od razu przypadły do gustu szczególnie te: na stos rzuciliśmy swój życia los, na stos, na stos. Takie przedstawienie sprawy bardzo jej odpowiadało i było zgodne z jej charakterem.
Ze zdumieniem usłyszała, że ktoś już śpiewa tę pieśń:
Swój życia los, na stos, na stos…”
(a to pewnie śpiewali trzej tenorzy – aw)

/”Nakarmić wilki” – Maria Nurowska/